5.85

Bodhicaryāvatāra · Verse 5.85

Bodhicaryāvatāra Verses | Chapter 5

Previous Verse | Next Verse

Sources:

Sanskrit §No information about the source used.

Standard Tibetan §Padmakara used the 1990 edition printed by si khron mi rigs dpe skrun khang: [[Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa rtsa ba dang 'grel pa (1990)]]. Also found in Derge Tengyur D3871, dbu ma, vol. 105, la 1b1–40a7.

Tsadra Critical Edition §This text was created by comparing four versions of the text from Derge, Cone, Narthang, and Peking Tengyurs from BDRC scans, along with Dunhuang manuscripts IOL Tib J 628, 629, and 630. When Tibetan readings were problematic, the Sanskrit texts from GRETIL and LTB (Oslo) were consulted.

Sanskrit §No information about the source used.

source

translation

विनिपातगतानाथव्रतस्थान् संविभज्य च। भुञ्जीत मध्यमां मात्रां त्रिचीवरबहिस्त्यजेत्॥

tm data

Chanted Verse

Recitation by Professor Kashinath Nyaupane

85

He should eat moderately after sharing his food with those who have fallen on misfortune, those who have no one to take care of them, and those who have taken religious vows. He should renounce all but his three robes.3A monk's only clothing.

Gomez 2017

How to Be a Bodhisattva: Introduction to the Practice of the Bodhisattva Path (The Bodhicaryāvatāra)

Standard Tibetan §Padmakara used the 1990 edition printed by si khron mi rigs dpe skrun khang: Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa rtsa ba dang 'grel pa (1990). Also found in Derge Tengyur D3871, dbu ma, vol. 105, la 1b1–40a7.

source

translation

ལོག་པར་ལྟུང་དང་མགོན་མེད་དང་། །

བརྟུལ་ཞུགས་གནས་ལ་བགོ་བྱ་ཞིང་། ། རན་པ་ཙམ་དུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། །

ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་སྦྱིན། །

tm data

Chanted Verse

Recitation by Lopen Karma Phuntsho

85

Eat only what is needful;

Share with those who have embraced the discipline, With those who are defenseless or have fallen into evil states.

Give everything except the three robes of religion.

Padmakara 2006

The Way of the Bodhisattva (2006)

Browse other translations

Standard Tibetan §Padmakara used the 1990 edition printed by si khron mi rigs dpe skrun khang: Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa rtsa ba dang 'grel pa (1990). Also found in Derge Tengyur D3871, dbu ma, vol. 105, la 1b1–40a7. - Other translations

Partagez avec les animaux, les sans-protecteur

Et ceux qui se livrent à une ascèse. Mangez ni plus ni moins qu’il ne faut

Et donnez tout, sauf la triple robe !

Padmakara France 2007

Bodhicaryâvatâra: La marche vers l'éveil (2007)

Comeré con moderación y compartiré mi comida

con los que practican la disciplina, los indefensos, y los que han caído en los reinos inferiores.

Lo daré todo, excepto los tres hábitos monásticos.

Padmakara Spain 2008

La Práctica del Bodisatva

Share with those fallen into the wrong direction,

With the protectorless and those abiding within austerities. Eat only in a measured fashion and

Offer everything apart from the three robes.

Stracke 2016

The Entrance for the Children of the Conquerors

Divide among those who have fallen into the wrong path,

The protectorless, and those engaged in austerity. Eat reasonable portions, and

Give away everything except the three Dharma robes.

Chodron & Gyaltsen 2019

A Commentary on Shantideva's Engaging in the Conduct of the Bodhisattvas

shift + scroll / swipe

Tsadra Critical Edition §This text was created by comparing four versions of the text from Derge, Cone, Narthang, and Peking Tengyurs from BDRC scans, along with Dunhuang manuscripts IOL Tib J 628, 629, and 630. When Tibetan readings were problematic, the Sanskrit texts from GRETIL and LTB (Oslo) were consulted.

ལོག་པར་ལྷུང་དང་མགོན་མེད་དང་། །

བརྟུལ་ཞུགས་གནས་ལ་བགོ་བྱ་ཞིང་། ། རན་པ་ཙམ་དུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། །

ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་སྦྱིན། །72ཏུན་ཧོང་ཀ་༴ ཤླཽ་ཀ་འདི་མེད།

tm data

Tsadra Critical Edition

The Written Works of Śāntideva (Phuntsho 2025)

Previous Verse | Next Verse

[edit]

Sazang Mati
1294 - 1376

Gyaltsap Je
1364 - 1432

Kunzang Sönam
1823 - 1905

Kunzang Palden
1862 - 1943

Sazang Mati (1294 - 1376)

A Commentary on Shantideva's Engaging in the Conduct of the Bodhisattvas (citation)Gyaltsen, Lama Kalsang, and Ani Kunga Chodron, trans. A Commentary on Shantideva's Engaging in the Conduct of the Bodhisattvas Written by Sazang Mati Panchen: Known as An Extremely Clear Illumination of the Meaning of the Text. Walden, NY: Tsechen Kunchab Ling, 2019. Bilingual Edition

source

translation

(བརྒྱད་པ་)ཟས་དང་གོས་ལ་སྤྱད་ཚུལ་ནི།

8. How to correctly use food and clothing 1.2.3.2.2.3.1.8

ལོག་པར་ལྟུང་དང་མགོན་མེད་དང་། །

བརྟུལ་ཞུགས་གནས་ལ་བགོ་བྱ་ཞིང་། ། རན་པ་ཙམ་དུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། །

ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་སྦྱིན། །

Verse 5.85 · Verse tm

Divide among those who have fallen into the wrong path,

The protectorless, and those engaged in austerity. Eat reasonable portions, and

Give away everything except the three Dharma robes.

གཞན་གྱིས་དོན་དུ་ལུས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ཟས་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཡང་ཆ་བཞིར་བྱས་ལ། ཆ་གཅིག་ནི་འཕྲོག་མ་དང་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པར་ལོག་པར་ལྟུང་བ་རྣམས་དང༌། གཅིག་ནི་ནད་པ་དང་སློང་མོ་པ་ལ་སོགས་པ་མགོན་མེད་པ་རྣམས་ད༵ང༌། གཅིག་ནི་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དཀའ་ཐུབ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་བགོ་བར་བྱ་ཞི༵ང༌། གཅིག་ནི་མང་ཉུང་དུ་མ་ཡིན་པར་རན་ཞིང་ཚོད་ཟིན་པ་ཙམ་དུ་ཆགས་ཞེན་མེད་པས་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ༵། མང་ན་ལྕི་ཞིང་རྨུགས་པ་དང་ཉུང་ན་ཉམ་ཆུང་བས་དགེ་བ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

When practitioners consume food in order to strengthen their body for the purpose of others, they should divide their food into four portions: one portion to be given to Harita and the hungry ghosts who have fallen into the wrong path; one to be given to the protectorless, such as beggars and the sick; one to be given to those who are engaged in austerity such as the performance of pure conduct; and one portion to be consumed in the right amount without attachment and craving. Too much food will cause feelings of laxity; too little will make it impossible to practice virtue. Therefore consume a reasonable amount.

གོས་ཀྱི་ལུས་སྲུང་བ་ན་ཡང་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་པ་བསྐྱེད་པ་དང་སྦྲང་བུ་ཤ་སྦྲང་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་ལས་བསྐྱབ་པའི་ཆེད་དུ་ཐུན་མོང་དུ་ཇི་ལྟར་འོས་པའི་གོས་རྣམས་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཆོས་གོས་བླ་གོས་མཐང་གོས་དག་དང༌། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སྣམ་སྦྱར་དང་བཅས་པའི་གསུམ་བསྟེན་པར་བྱ་ཞིང༌། དེ་དག་མ་གཏོགས་པའི་ལྷག་པོ་རྣམས་ནི་སྦྱི༵ན་པར་བྱའོ། །ཆོས་གོས་གསུམ་ནི་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོར་ཐར་བར།

Wear clothing with the motivation to protect the body, to demonstrate proper modesty, and to avoid injury by bees and flies. Wear whatever is commonly considered suitable. Monks should wear the three Dharma robes: upper robe, lower robe, and the special robes for bikkshus known as namjar. Extras should be given to others according to their needs, but the three Dharma robes should not be given. The Bodhisattva Pratimoksha states:

གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཆོས་གོས་གསུམ་ལས་ཉུང་བར་གྱུར་ན་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གཏང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Do not give away the three Dharma robes because dwelling in pure moral conduct is based upon them.

Gyaltsap Je (1364 - 1432)

The Entrance for the Children of the Conquerors (citation)Stracke, Fedor, trans. The Entrance for the Children of the Conquerors: A Commentary on the Introduction to the Actions of Bodhisattvas. By Gyaltsab Rinpoche. N.p.: Happy Monks Publication, 2016. https://happymonkspublication.org/product/bodhisattvacharyavatara-chapter-1-10-commentary/. Bilingual Edition

source

translation

དང་པོ་ནི།

The Difference Between Offering Food and Not Offering Food[p.47]The Entrance for the Children of the Conquerors
Stracke, Fedor, trans. The Entrance for the Children of the Conquerors: A Commentary on the Introduction to the Actions of Bodhisattvas. By Gyaltsab Rinpoche. N.p.: Happy Monks Publication, 2016. https://happymonkspublication.org/product/bodhisattvacharyavatara-chapter-1-10-commentary/. 1.2.1.1.3.3.2.1.1

ལོག་པར་ལྟུང་དང་མགོན་མེད་དང་། །

བརྟུལ་ཞུགས་གནས་ལ་བགོ་བྱ་ཞིང་། ། རན་པ་ཙམ་དུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། །

ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་སྦྱིན། །

Verse 5.85 · Verse tm

Share with those fallen into the wrong direction,

With the protectorless and those abiding within austerities. Eat only in a measured fashion and

Offer everything apart from the three robes.

ཟས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ལོག་པར་ལྟུང་བ་དུད་འགྲོ་དང་། ཡི་དྭགས་དང་། མགོན་མེད་པའི་ནད་པ་སོགས་དང༌། བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་པ་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡོད་ན་དེ་ལ་ཡང་ཆ་རེ་བགོ་བར་བྱ་ཞིང་།

Whilst using food, share with those fallen into the wrong direction, i.e., animals and hungry ghosts, with the protectorless sick, and with those that practice pure action and abide in austerities, if they are there as well.

རང་ཉིད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཚོད་རིག་པར་བྱ།

As it is said,

It is appropriate for oneself to measure everything,

ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཟས་ལ་བརྟེན་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་རན་པ་ཙམ་དུ་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། ཀུན་སློང་སོགས་བཤེས་སྤྲིངས་ལས་གསུངས་པ་[p.211]Spyod 'jug rtsa 'grel (Mtsho sngon mi rigs dpe skrun khang 2001)
Śāntideva, and Rgyal tshab rje dar ma rin chen. Spyod 'jug rtsa 'grel and Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i rnam bshad rgyal sras 'jug ngogs. Xining: Mtsho sngon mi rigs dpe skrun khang, 2001ལྟར་བྱའོ། །

Oneself should eat just enough according to the value paid, without incurring faults in relation to food, and with the motivation for eating that is explained in the Letter to a Friend.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགེ་སློང་གིས་སྣམ་སྦྱར་དང་། བླ་གོས་དང་། མཐང་གོས་ཏེ་ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པར་ཡོ་བྱད་གཞན་ཡོད་ན་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །ཆོས་གོས་གསུམ་ཡང་ལྷག་པའི་ཡོ་བྱད་ཡོད་ན་སྦྱིན་པར་བྱ་ཡི། ཚན་པ་གཅིག་ལས་མེད་ན་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །

An ordained bodhisattva should offer everything apart from the three robes or nam-jar, da-go and tang-go. If one has more of the three robes then one should also offer these, but if one has only one set, then one should not offer one’s robes. It becomes an obstacle to the practice of pure action.

Minyak Kunzang Sönam (1823 - 1905)

The Great Hūṃ (citation)Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025. Bilingual Edition

source

translation

གཉིས་པ་ཟང་ཟིང་དང་ཆོས་ཀྱི་བསྡུ་བ་ནི།

Gathering beings by means of materials and the Dharma

Giving food and clothes are both included within gathering by means of materials; first is the way to give food and how to behave:

ལོག་པར་ལྟུང་དང་མགོན་མེད་དང་། །

བརྟུལ་ཞུགས་གནས་ལ་བགོ་བྱ་ཞིང་། ། རན་པ་ཙམ་དུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། །

ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་སྦྱིན། །

One should share with those who have fallen astray,

with the unprotected, and with those who uphold the discipline. One should eat just the right amount

and give away everything except the three dharma robes. (5.85)

དེ་ཡང་ཟང་ཟིང་གིས་བསྡུ་བ་ལ་ཟས་གོས་གཉིས་ལས། ཟས་སྦྱིན་ཚུལ་དང་སྤྱོད་ཚུལ་ནི།

རྟག་ཏུ་བྱ་བའི་སྨན་ཁ་ཟས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་ཉེ་བའི་བྱང་སེམས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཟས་ཀྱི་དོན་དུ་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གྲོང་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་རྒྱུ་བའི་ཚེ་བསོད་སྙོམས་པའི་བསླབ་བྱ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་རྣམས་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་དེ་དག་དང་མི་འགལ་བར་འགྲོ་ཞིང་དེ་ནས་རང་གིས་བསོད་སྙོམས་ཇི་ཙམ་རྙེད་པ་དེ་ལ་ཆ་བཞིར་བྱ་ལ། ལོག་པར་ལྟུང་བ་ཡི་དྭགས་དང་དུད་འགྲོ་བྱ་ཁྱི་སོགས་མངོན་དུ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་རྣམས་ལ་ཆ་གཅིག་དང༌། མགོན་མེད་པ་ནད་པ་དང་སྤྲང་པོ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་ཅན་ལ་ཆ་གཅིག་དང༌། གྲོགས་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་པ་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་དཀའ་ཐུབ་བསྟེན་པ་ལྟ་བུ་ཉེ་འཁོར་དུ་ཡོད་ན་དེ་ལ་ཆ་གཅིག་སྟེ་དེ་དག་ལ་དེ་ལྟར་བགོ་བར་བྱ་ཞིང༌།

When monastic bodhisattvas who partake of food for daily nourishment go to villages on alms rounds for food, they should keep in mind the prescribed trainings for going for alms and should do so without transgressing them. They should divide the amount of their collected alms into four parts:[p.409]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025. one part for those who have fallen astray—those visible and those not— such as hungry ghosts and animals like birds and dogs; one part for the unprotected—those who are suffering, like the sick and beggars; one part for companions who uphold the discipline and also follow the austerities of celibacy—if they are near, one should divide one part among them. The fourth part is to be consumed by oneself in order to sustain one’s body for the welfare of others.

གཞན་དོན་དུ་རང་གི་ལུས་གསོ་བའི་ཆེད་དུ་ཆ་གཅིག་རང་གིས་བཟའ་བར་བྱ་ཞིང་། དེ་ཡང་ཟས་ལ་བརྟེན་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་མང་ཉུང་རན་པ་ཙམ་དུ་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། ཉུང་ཆེས་ན་བཀྲེས་པ་དང་ལུས་ཉམས་དམས་པར་གྱུར་ནས་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་མི་བཟོད་པར་འགྱུར་བས་སང་གི་ཟས་ཀྱི་དུས་ལ་མ་བབས་ཀྱི་བར་བཀྲེས་པས་མི་གནོད་པའི་ཚོད་ཙམ་དུ་ཟ་བ་དང༌། མང་ཆེས་ན་ལུས་ཁུར་ཐོགས་པ་ལྟར་ལྕི་ལ་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དཀའ་ཞིང་གཉིད་རྨུགས་ཀྱིས་ནོན་ནས་ལས་སུ་མི་རུང་བས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའི་མཐུ་མེད་ཅིང་དག་པའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བས་ལྟོ་བའི་སུམ་ཆ་ཟས་སུམ་ཆ་བཏུང་བས་བཀང་ནས་སུམ་ཆ་རླུང་རྒྱུ་བའི་གནས་སུ་སྟོང་བར་འཇོག་པ་ལྟ་བུའི་ཚོད་རིག་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་བསླབ་བཏུས་སུ།

Also, you should consume just the right amount in order to avoid what is reprehensible based on food. If it is too little, you will go hungry and your body will become weak, without being able to endure the practices of virtue. So you should eat just enough food [267] such that you will not be afflicted by hunger until tomorrow’s meal. If you eat too much, your body will become heavy like a burden, and it will become difficult to breathe. You will thus become overcome by dullness and sleep, becoming unworkable. Then you will have no power to rely on antidotes and this becomes an obstacle to virtue.810For dag, read dge. Thus you should know the right amount, as if filling a third of your stomach with food, a third with liquid, and leaving a third of it empty for winds to move through. In this way, the Anthology of Training says:

དེ་ལ་གཏན་དུ་བའི་སྨན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས།

In terms of daily medicine, the Cloud of Jewels says:

བསོད་སྙོམས་དེ་ལས་ཆ་གཅིག་ནི་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིར་གཞག་གོ །གཉིས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིར་བཞག་གོ །གསུམ་པ་ནི་སེམས་ཅན་ལོག་པར་ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིར་བཞག་གོ །ཆ་བཞི་པ་ནི་བདག་ཟའོ། །དེ་ཟ་བ་ན་འདོད་ཆགས་མེད་པར་ཟ་སྟེ་ཆགས་པར་མ་ཡིན་བརྐམ་པར་མ་ཡིན་ཞེན་པར་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ན་ཇི་ཙམ་དུ་ལུས་གནས་པར་འགྱུར་བ་དང་[p.284]Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang
Mi nyag kun bzang bsod nams (མི་ཉག་ཀུན་བཟང་བསོད་ནམས་). byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang [བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་རྒྱལ་སྲས་རྒྱ་མཚོའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མི་ཟད་འཇོ་བའི་བུམ་བཟང།]. [Excellent Vase That Spills Forth an Ocean of the Inexhaustible and Precious Qualities of the Victor's Heirs: An Explanation of the "Way of the Bodhisattva."]. འཚོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཟ་སྟེ་ཇི་ལྟར་ཧ་ཅང་ཡང་ཉམས་དམའ་བ་དང་ཧ་ཅང་ཡང་ལུས་ལྕི་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ཟའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཧ་ཅང་ཡང་ཉམས་དམས་ན་ནི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་བལྟས་པར་འགྱུར་རོ། །ལུས་ཧ་ཅང་ཡང་ལྕིས་ན་ནི་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བསོད་སྙོམས་དེ་ཟོས་ནས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །

Give one fourth of your alms to those who are also practicing celibacy. Give the second fourth to those who are suffering. Give the third fourth to sentient beings who have fallen astray. Eat the last fourth yourself. When eating it, do so without desire—without attachment, craving, or fixation. Rather, eat in order to preserve and sustain the body. Do not eat too poorly or too much, such that your body becomes heavy. Why? If you eat too poorly you will turn away from the direction of virtue. If you eat too much, you will become oppressed by sleep. Therefore, eat the alms food and orient toward the direction of virtue.811Śāntideva, Anthology of Training, 73a–b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 125.

ཞེས་དང༌། དེ་ནས་བསོད་སྙོམས་ལ་རྒྱུ་བའི་སྐབས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་སོགས་རིན་པོ་ཆེའི་ཕུང་པོའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏེ་དེ་ལས་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཚོད་རིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཟས་མང་ཉུང་ཚོད་རིག་པར་བྱ་དགོས་ལ། ཡང་མང་ཉུང་རན་པ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ། ཟས་ཞུ་བ་དང་འཕྲོད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཟས་རན་པ་སྟེ་ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ་ཆོས་བཞི་ལྡན་དུ་གསུངས་ལ། ཞུ་བ་དང་འཕྲོད་པས་ནི་ཟས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་རྙིང་པ་སྤོང་ཞིང་གསར་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མིན་པའི་ཟས་རན་པ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མི་སྐྱེད་ཅིང་བདེ་བར་རེག་པར་གནས་པའོ། །

The disciplines for going on alms rounds should be known as they are stated extensively in the Precious Heap Sūtra. Also, the text says: “As with everything, know the right amount.”812Śāntideva, Anthology of Training Verses, v. 14c, 2b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, lxxiv. It states that you should know the right amount of food to eat. It says that there are four properties to know: in[p.410]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025. addition to the right quantity of food, there is the balance of digestion, of what is agreeable, as well as of food that is not afflictive. For digestion and what is agreeable, this refers to the feelings of pain that are brought on by food—avoid old pains and do not produce them anew. As for the balance of food that is not afflictive, this refers to not producing reprehensible actions and remaining content.

དེ་ལྟར་ཚོད་རིག་པར་བྱས་པས་ནི། ཟས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ། ལུས་ལ་ཆགས་པ། སྲོག་དབང་འགག་པ། བཀྲེས་ཤིང་ཉམ་ཆུང་བ། ལུས་ལྕི་བ། ནད་སྐྱེད་པ། འཚོ་བ་མ་དག་པ། བྱ་བ་མང་བས་གཡེང་བ་སྟེ་ཉེས་པ་བརྒྱད་སྤངས་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་པར་བསྡུ་བ་ལས་གསུང་ལ། བདེན་པ་པོའི་ལེའུར་ཡང་།

Thus, on knowing the proper balance, the Compendium of Determinations mentions excellence through avoiding eight problems to be avoided: being overly attached to food, being attached to the body, arresting the life-force, hunger and frailty, obesity, what produces illness, what is not based on a pure livelihood, and distractions from many activities.813Asaṅga, Compendium of Determinations, 263a. The Satyaka Chapter also says:

སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག་མང་ཟ་བ། །

དེ་ནི་ལུས་ལྕི་ལེ་ལོ་ཅན། ། འདི་དང་ཕ་རོལ་ཚེ་འདིའི་དོན། ། ངེས་པར་རབ་ཏུ་འགྲིབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ནི་སད་ནའང་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། །

ཉལ་ནའང་སྡུག་བསྔལ་གཞན་གནོད་བགྱིད། །

Those who eat a lot
have a heavy body and are lazy;
their goals in this life and the future
will certainly be obscured.
When they wake up, they suffer, and
when they sleep they suffer as well, and harm others.
Therefore eat what is beneficial and the proper amount;
also, eat at the proper times.814Satyakaparivarta (Bden pa po’i le’u) is another name for the Range of the Bodhisattva (Bodhisattvagocara, H. 147). This passage is found in chapter 8 of this sūtra, “Good Qualities and Faults,” 113b–114a.

དེ་བས་ཕན་དང་རན་པར་བཟའ། །ཟས་ཀྱི་དུས་ནི་ངེས་པར་བགྱི། །ཞེས་ཚོད་མ་ཟིན་པས་ཉེས་པ་སྐྱེད་པས་ཚོད་རིག་པ་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །

It says that you should know the right amount because [268] not observing limits creates problems.

ཟས་བཟའ་དུས་ཀྱི་བསམ་པ་ལ། ཀུན་སློང་ནི། སྦྱིན་པ་པོ་ལ་ཕན་གདགས་པ་དང་ལུས་ཀྱི་སྲིན་བུ་ད་ལྟ་ཟང་ཟིང་གིས་བསྡུ་ལ་མ་འོངས་པ་ན་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུ་སྙམ་པ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྙམ་པས་བཟའ་དགོས་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས།

How to think during times of eating is this: The motivation should be like this, eating with these thoughts: “May I benefit the benefactor as well as all sentient beings; may I gather all the creatures in my body now with food so I can gather them with the Dharma in the future.” The Anthology of Training says:

དེ་ལྟར་བསོད་སྙོམས་ལ་འགྲོ་བར་རྩོམ་མམ་ཟས་ཟ་བར་རྩོམ་པ་དང་སྦྱིན་པ་པོ་ལ་ཕན་གདགས་པ་དང་ལུས་ཀྱི་སྲིན་བུ་བསྡུ་བ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་པ་སྟེ་གནས་གསུམ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་ནས་ཞེས་སོགས་དང༌། སེམས་ཅན་གང་དག་བདག་གི་མིག་ལམ་དུ་སྣང་བར་གྱུར་པའམ་བསོད་སྙོམས་སྦྱིན་པ་དེ་དག་མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྱའོ་

When you commence going on an alms round or eating food, you should be mindful of three things: benefiting the benefactor, gathering creatures in the body, and accomplishing the benefit of all sentient beings.815Śāntideva, Anthology of Training, 78a; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 134.

ཞེས་སོགས་དང༌།

And,[p.411]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025.

ཟས་ཟོས་ནས་འདི་སྙམ་དུ་ལུས་འདི་ལ་སྲིན་བུའི་རིགས་[p.285]Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang
Mi nyag kun bzang bsod nams (མི་ཉག་ཀུན་བཟང་བསོད་ནམས་). byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang [བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་རྒྱལ་སྲས་རྒྱ་མཚོའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མི་ཟད་འཇོ་བའི་བུམ་བཟང།]. [Excellent Vase That Spills Forth an Ocean of the Inexhaustible and Precious Qualities of the Victor's Heirs: An Explanation of the "Way of the Bodhisattva."]. བརྒྱད་ཁྲི་ཡོད་པ་དག་འདིའི་མཐུས་བདེ་བར་གནས་པར་གྱུར་ཅིག་ད་ལྟ་ནི་འདི་དག་ཟང་ཟིང་གིས་བསྡུ་བར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཉུང་བར་གྱུར་ན་དེས་འདི་སྙམ་དུ་ཁ་ཟས་ཉུང་བས་ནི་བདག་གི་ལུས་ཡང་བར་འགྱུར་སྤོང་བ་བཟོད་པར་འགྱུར་བདག་གི་བཤང་གཅི་འབྱུང་བ་ཉུང་བར་འགྱུར་དད་པས་བྱིན་པ་ཆུང་བར་འགྱུར་ཞེས་

Toward any sentient being who comes into one’s line of sight or who gives alms, one should think: “May I bring them to the higher realms” . . . After eating, one should think like this: “There are eighty thousand kinds of creatures in my body. By this power may they be happy,” and cultivate the spirit, thinking: “I am gathering them by means of materials now, may I gather them with the Dharma after I achieve awakening.” If it is too little, then one should think like this: “The food is little, so my body will become light and I can forbear renunciation. My excrement and urine will be little; the gifts through faith will be little.”816Śāntideva, Anthology of Training, 74a; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 126.

སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་ཏེ་དེ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །

It states this extensively and should be known from this text.

འདུ་ཤེས་ནི། འདུལ་བ་ལུང་ལས་སྤྱིར་རང་ལ་བཀྲེས་སྐོམ་གྱིས་གཟིར་བའི་ནད་པ་དང་ཟས་ལ་དེ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་སྨན་གྱི་འདུ་ཤེས་འཇོག་དགོས་པ་དང་། བྱེ་བྲག་འདུ་ཤེས་བཅུ་བསྟེན་དགོས་པར་གསུངས་པ་ལས། ཟས་དེ་ལུད་སོགས་མི་གཙང་བ་ལས་འབྱུང་བར་བསམ་པ་འབྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་དང་། འབྲས་ཆན་ལ་གྲོག་མའི་ཕྲུ་གུ་ལྟ་བུའི་སྲིན་བུ་དང་ཞོ་ལ་མིའི་ཀླད་པ་དང་ཕྱེ་ལ་མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་དང་ཤ་ལ་བུའི་ཤ་དང་འདྲ་བ་སོགས་འདྲ་བའི་འདུ་ཤེས་དང༌། ཟོས་པ་ལས་སྙིགས་མ་བད་སྣབས་སོགས་སུ་འགྱུར་བར་བསམ་པ་འགྱུར་བའི་འདུ་ཤེས་དང༌། ཟས་ཀྱི་དོན་དུ་ཕ་དང་བུ་མ་དང་བུ་མོ་སོགས་ཀྱང་འཐབ་རྩོད་འོང་བས་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་འདུ་ཤེས་དང་། ཟས་ཟོས་པ་ལས་མི་གཙང་བའི་བདག་ཉིད་གཤང་ག ཅི་སོགས་ཤིན་ཏུ་སྨད་པ་འབྱུང་བས་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། ཟས་ཟོས་པས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་འདྲེན་པས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་དང༌། ཚེགས་ཆེན་པོས་ཟས་ཚོལ་དགོས་པས་བཙལ་དཀའ་བའི་འདུ་ཤེས་དང༌། གཡོ་སྐོལ་སོགས་གྲོགས་གཞན་ལ་ལྟོས་དགོས་པས་རག་ལས་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། མ་ཞུ་བ་དང་ལོག་པར་ཞུ་བས་ནད་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་པས་ནད་དང་བཅས་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། ཟོས་པ་ལས་ཆ་གཅིག་ལུས་ཀྱི་མེས་བསྲེགས་ཆ་གཅིག་གིས་ལུས་བརྟས་ཆ་གཅིག་སྲིན་བུར་འགྱུར་ཆ་གཅིག་གཤ་གཅི་སོགས་སུ་འགྱུར་བས་སོ་སོར་འགྲོ་བའི་འདུ་ཤེས་ཏེ་བཅུའོ། །

As for the attitude, the Vinaya texts say that one should take the attitude that food in general is medicine to eliminate the sickness of pangs of hunger and thirst. Specifically, it says that one should rely upon ten attitudes: (1) the attitude of the source, acknowledging that food comes from unclean substances like manure; (2) the attitude of likeness, seeing that rice is like the maggots that are the offspring of ants, that curd is like the human brain, that flour is like powdered bones, and that meat is like a child’s flesh; (3) the attitude of transformation, acknowledging that food transforms into impure things like bile and mucus; (4) the attitude of strife, seeing that fathers and sons, mothers and daughters, and so on argue over food; (5) the attitude of concordance, seeing that disgusting things that are foul like excrement and urine come from food; (6) the attitude of dependent arising, seeing that eating food elicits afflictions like attachment; (7) the attitude of the difficult search, acknowledging that food must be sought out with great hardship; (8) the attitude of dependence, acknowledging that food depends upon other assistance, such as being cooked or boiled; (9) the attitude of sickness, seeing that many illnesses come about based on food that is not digested or that is improperly digested; and (10) the attitude of distribution, seeing that one part of the food is burnt in the body’s fire, one part solidifies into the body, one part becomes creatures, and one part becomes excrement and urine. [269]

གཞན་ཡང་ཟས་ལ་སྲེད་པའི་གཉེན་པོར་དེའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི། ཟས་ཁ་དོག་དྲི་རོ་བཟང་པོ་ཅི་འདྲ་བའང་སོས་བལྡད་མཆིལ་མས་བརླན་པར་བྱས་པ་ན་སྐྱུགས་པ་ལྟར་འགྲོ་བར་སེམས་པའོ། །གཉིས་པ་ཟས་ཞུ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི། ནམ་གྱི་ཐུན་བར་པའམ་ཐ་མ་ལ་ཟས་དེ་ཞུ་ནས་ཤ་ཁྲག་སོགས་སྐྱེ་ཞིང་ཁ་ཅིག་ནི་གཤང་གཅིར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཉིན་རེ་བཞིན་བསལ་དགོས་པ་དང་ཟས་དེས་ནད་ཀྱི་རིགས་དུ་མ་སྐྱེད་པར་སེམས་པའོ། །

Furthermore, there is a threefold contemplation to observe the problems with craving food, which acts as its antidote. The first is to observe the problem of what arises from the cause of partaking: one considers that no matter how good the color, scent, and flavor of the food is, it must be chewed with[p.412]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025. the teeth and moistened with saliva, becoming like vomit. The second is to observe the problem of what comes from digested food: one considers that some of what you ate before noon or for your last meal was digested and became flesh and blood, while some of it became excrement and urine. It needs to be vacated daily; also, food brings about many kinds of diseases.

གསུམ་པ་ཟས་ཚོལ་བ་ལས་གྱུར་པའི་ཉེས་དམིགས་ལ་ལྔ་ལས། བསྒྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་པ་ནི།[p.286]Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang
Mi nyag kun bzang bsod nams (མི་ཉག་ཀུན་བཟང་བསོད་ནམས་). byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang [བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་རྒྱལ་སྲས་རྒྱ་མཚོའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མི་ཟད་འཇོ་བའི་བུམ་བཟང།]. [Excellent Vase That Spills Forth an Ocean of the Inexhaustible and Precious Qualities of the Victor's Heirs: An Explanation of the "Way of the Bodhisattva."]. ཟས་དང་ཟས་ཀྱི་རྒྱུའི་དོན་དུ་དཀའ་ཚེགས་དུ་མ་བྱས་ནས་སྒྲུབ་པའི་དུས་མ་གྲུབ་ན་མྱ་ངན་དང་གྲུབ་ནའང་བརླགས་ཀྱིས་དོགས་ནས་བསྲུང་དགོས་པས་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །མཛའ་བ་ཉམས་པའི་ཉེས་པ་ནི། ཟས་ཀྱི་ཕྱིར་ཕ་དང་བུ་སོགས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་འཐབ་རྩོད་འབྱུང་བའོ། །ངོམས་མི་ཤེས་པའི་ཉེས་པ་ནི། ཟས་ལ་སྲེད་པ་ཇེ་ཆེར་སོང་ནས་རྒྱལ་པོ་སོགས་གཡུལ་འགྱེད་ཅིང་ཕན་ཚུན་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའོ། །རང་དབང་ཉམས་པའི་ཉེས་པ་ནི། བྲན་སོགས་གཞན་གྱི་ཟས་ཟ་བ་རྣམས་རྗེ་བོའི་དོན་དུ་གཞན་དང་འཐབ་རྩོད་བྱེད་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་མྱོང་བའོ། །ཉེས་པར་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་པ་ནི། ཟས་དང་ཟས་ཀྱི་ཕྱིར་སྡིག་པ་དུ་མ་བསགས་པས་འཆི་ཁ་དེ་དྲན་ནས་འགྱོད་བཞིན་དུ་འཆི་ཞིང་ཤི་ནས་ཀྱང་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་བསམ་པའོ། །

The third is to observe the five problems with seeking out food. The first of these is (1) the problem that comes from acquiring food: many hardships are undergone for food and the causes of food. When food is not acquired, there is pain, and even when it is acquired, there is suffering from needing to protect it and out of fear that it will be destroyed. (2) There is the problem of the deterioration of the family: there are arguments over food between fathers and sons, and so on. (3) There is the problem of no satiation: when craving for food greatly increases, then kings and so on will go to battle and there will be a lot of reciprocal suffering experienced. (4) There is the problem of losing autonomy: those who eat the food of others, like servants, will suffer in many ways from fighting with others over a master’s food. (5) There is the problem of it coming from negative actions. Many negative actions are committed for the sake of food; these will be recalled with regret at the time of death, and one contemplates going to the lower realms after death due to them.

དེ་ལྟར་ནའང་ཟས་ལ་བརྟེན་ནས་ལུས་གནས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་ལ་དེ་ཙམ་གྱི་དོན་དུའང་ཟས་སྟེན་པར་མི་རིགས་པས་ལུས་གནས་པ་ལ་བསྟེན་ནས་བདག་གིས་ཚངས་སྤྱོད་ཡང་དག་སྒྲུབ་སྙམ་པ་དང་སྦྱིན་བདག་གིས་ཤ་ཁྲག་པགས་པ་བཙིར་ཏེ་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་འདོད་ནས་བབ་བྱིན་པ་དེའང་དོན་དང་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་དགོས་པར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །

Thus, while you need to rely on food to sustain the body, it is not reasonable to partake of food for only this reason. Ārya Asaṅga said that you must also think that “based on sustaining this body, I will accomplish pure conduct,” and that “benefactors give—squeezing their flesh, blood, and skin— in hopes of a great result; thus I need to partake so that I will give this a great purpose and make a great result for them too.”

ཟས་ལ་སྤྱོད་ཚུལ་བཤེས་སྤྲིངས་ལས་ཀྱང་།

On how to eat, the Letter to a Friend says:

ཁ་ཟས་སྨན་དང་འདྲ་བར་རིགས་པ་ཡིས། །

འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་མེད་པར་བསྟེན་བགྱི་སྟེ། ། རྒྱགས་ཕྱིར་མ་ལགས་སྙེམས་པའི་ཕྱིར་མ་ལགས། །

མཚག་ཕྱིར་མ་ལགས་ལུས་གནས་འབའ་ཞིག་ཕྱིར། །

Considering that food is like medicine,
partake without attachment or anger—
not out of haughtiness, nor out of pride,
not to show off; just to sustain the body.817Nāgārjuna, Letter to a Friend, v. 38, 42b.

ཞེས་ཆགས་སྡང་དང་རྒྱགས་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པར་ལུས་འཚོ་ཞིང་གནས་པའི་ཕྱིར་པཟའ་སྙམ་པ་དགོས་ལ། དེའང་རྒྱགས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལུས་སེམས་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་དང་། སྙེམས་པ་ནི་ང་རྒྱལ་དང༌། མཚག་ནི་ཉམས་མཚག་བཟང་བའམ་ཉམས་སྟོབས་རྒྱས་པ་ཡིན་ལ། སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱིར་ཟ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཟ་བ་དང༌། ཕྱི་མའི་ཕྱིར་ཟ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་གིས་ཟ་བ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དཔུང་བཟང་ལས།

Thus, without attachment or anger, and not out of haughtiness, you should think, “I eat in order to preserve and sustain this body.” Further, haughtiness is a state of mind that arises from attachment; pride is arrogance; showing off is promoting your magnificence and strength. [270] It is said that eating[p.413]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025. in the first two cases is eating out of attachment, while the last case is eating out of anger. The Inquiry of Subāhu says:

དཔེར་ན་རྨ་ནི་གསོ་དང་བསལ་བའི་ཕྱིར། །

ནད་པ་དག་ལ་སྨན་ནི་སྦྱིན་པ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་བཀྲེས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དག །

བསལ་ཕྱིར་རྒྱལ་བས་ཁ་ཟས་བཟའ་བར་གསུངས། །

For example, in the way that medicine is given to patients
in order to treat and heal wounds,
the victors say to eat food here likewise—
in order to dispel the suffering of hunger.

ལ་ལ་ལམ་གྱིས་དུབ་ཅིང་འགྲོ་བའི་ཚེ། །

བཀྲེས་སྐོམ་གདུངས་པས་རང་གི་བུ་ཡི་ཤ། ། ཟ་བ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་སེམས་དམན་ཞིང་། །

འཚེ་དང་རྒྱགས་ཕྱིར་བཟའ་བར་མི་[p.287]Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang
Mi nyag kun bzang bsod nams (མི་ཉག་ཀུན་བཟང་བསོད་ནམས་). byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang [བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་རྒྱལ་སྲས་རྒྱ་མཚོའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མི་ཟད་འཇོ་བའི་བུམ་བཟང།]. [Excellent Vase That Spills Forth an Ocean of the Inexhaustible and Precious Qualities of the Victor's Heirs: An Explanation of the "Way of the Bodhisattva."]. བྱའོ། །

Some who are tired and weary on the road
eat the flesh of their own children out of torment from hunger
and thirst; contemplatives should be humble and
not eat out of violence and haughtiness.

མང་དུ་བླུགས་ན་རྩོལ་མེད་མཐོ་བ་དང༌། །

དེ་བཞིན་ཉུང་དུས་སྲང་ནི་དམའ་འགྱུར་ལ། ། རན་པས་སྐད་ཅིག་མཉམ་པར་འགྲོ་བ་ལྟར། །

ལུས་ཅན་ཁ་ཟས་བཟའ་བའང་དེ་བཞིན་ནོ། །

A scale goes up naturally when a lot is poured on, and
with less it goes down;
when it is balanced it becomes level in that instant.
Embodied beings should eat food in this way too.

དཔེར་ན་ཁང་རྙིང་མི་ཞིག་བྱ་བའི་ཕྱིར། །

མི་ཡིས་ཀ་བ་བརྟན་པོ་གཟུགས་པ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་ལུས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་གནས་པ་དང༌། །

ཤིང་རྟའི་མིག་སྐུད་བཞིན་དུ་ཁ་ཟས་བཟའ། །

For example, in order to prevent an old house from falling,
people will erect stable pillars;
likewise, to maintain this mechanism of the body
eat food like greasing a chariot’s axle.

འདོད་པའི་ཁམས་ནི་ཁ་ཟས་ཀྱིས་གནས་ཤེས། །

རྒྱལ་བས་ཆོས་གཅིག་ཏུ་ནི་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ལུས་ནི་ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་རིག་བྱ་སྟེ། །

སེམས་ནི་བཟའ་བཏུང་ཚོགས་ལ་ཆགས་མི་བྱ། །

Know that the Desire Realm is sustained by food;
the Victor spoke of this Dharma singly:
the body should be known to be like a reed;
the mind should not be attached to food and drink.818Inquiry of Subāhu Tantra, 144a–b.

ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་དོན་རྣམས་ཀྱང་བསམ་པར་བྱ་དགོས་ལ། ཇོ་བོ་ཆེན་པོས་ཀྱང་།

We should reflect on these meanings. The great Lord [Atiśa] also said:

དེ་ནས་ཟས་ཀྱི་དུས་དག་ཏུ། །

སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས་འདི་ལས། ། སྙིང་པོ་དམ་པ་བཙལ་བྱ་ཞེས། ། ལུས་ལ་གྲུ་ཡི་བློ་བཞག་ལ། ། རྒྱགས་པ་བསྐྱེད་ཕྱིར་མི་བཟའ་ཞིང༌། །

རོ་ལ་ཆགས་པས་མི་བཟའོ། །

During the times when eating,
seek out the sacred essence
with this essenceless body;
take the attitude that this body is a ship.
Do not eat in order to become haughty and
do not eat with attachment to the taste.819Atiśa, Lamp that Brings Together the Practices (Caryāsaṃgrahapradīpa, D. 3960), 313a.[p.414]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025.

ཞེས་དང༌།

And,

ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གསོ་བ་རིག་པའི་རྒྱུད་ལས།

Know the right amount of food. A medical tantra says:

ལྟོ་བའི་སུམ་ཆ་ཟས་ཀྱིས་ཏེ། །

ཆ་གཉིས་པ་ནི་སྐོམ་གྱིས་སོ། ། རླུང་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་ནི། །

ཆ་གཅིག་སྟོང་བར་བཞག་པར་བྱ། །

One third of the stomach is for food;
the second third is for drink,
and one third is a place for winds and so on—
that third should be left empty.820A closely parallel passage is found in Vāgbhaṭa, Medical Commentary on the “Essences of the Eight Branches” (Aṣṭāṅgahṛdayanāmavaiḍūryakabhāṣya, D. 4311), 66a–b.

ཟས་དེ་ལ་ཆ་བཞིར་བགོ་བར་བྱ་སྟེ། ཆ་དང་པོ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་བླ་མ་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། །ཆ་གཅིག་རང་ཉིད་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །ཆ་གཅིག་བྱིས་པ་དང་མགོན་མེད་པ་དག་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །གཅིག་ནི་ཁྱི་དང་བྱ་རོག་ལ་སོགས་པའི་བྱོལ་སོང་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །

Food should be divided into four parts: the first part should be offered to the Three Jewels and to your teachers; one part should be eaten yourself; one part should be given to children and to those without a protector; and one part should be given to animals, like dogs and pigeons.821Atiśa, Introducing the Path of Beginner Bodhisattvas (Bodhisattvādikarmikamargāvatāradeśanā, D. 3952), 297a.

ཞེས་དང༌། ཡང་། ཟས་ལ་ཆ་བཞིར་བགོ་བྱས་ཏེ།

Alternatively, there is another way that food is said to be divided into four parts:

དང་པོ་ལྷ་ལ་བཤོས་གཙང་དབུལ། །

དེ་རྗེས་ཆོས་སྐྱོང་སྲུང་མ་ལ། ། གཏོར་མ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་གཏོང༌། ། རང་གིས་ཟོས་ཤིངའཐུངས་པ་ཡི། །

ལྷག་མ་འབྱུང་པོ་ཀུན་ལ་སྦྱིན། །

Food should be divided into four parts:
the first part is pure food offered to the gods;
after which a massive offering cake is offered
to the Dharma protectors and guardians;
the leftovers of what you eat and drink
are then given to all the spirits.822Atiśa, Lamp that Brings Together the Practices, 313a.

ཞེས་ཟས་ལ་ཆ་བཞིར་བགོ་ཚུལ་གཞན་དང་བཅས་གསུངས་སོ། །བསླབ་བཏུས་སུ།

The Anthology of Training says:

དེ་ལ་རེ་ཞིག་རྟག་ཏུ་བའི་སྨན་གྱིས་ལུས་བསྲུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལའང་ཉ་དང་ཤས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཤ་ཐམས་ཅད་མི་བཟའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ།

The body should always be protected with daily medicine, but not with fish or meat because the Descent to Lanka Sūtra prohibits this. Thus bodhisattvas with the nature of loving-kindness do not eat any meat. As it says:

འཁྲུལ་བ་དང་ནི་གཉེན་བཤེས་དང༌། །

ཁུ་ཆུ་ཁྲག་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ། འབྱུང་པོ་རྣམས་ནི་དབང་འགྱུར་བས། །

རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་ཤ་མི་བཟའ། །

Since it is delusional, is your family,
and comes from semen and blood,
it is controlled by spirits; so
those who practice yoga should not eat meat.

ཤ་རྣམས་དང་ནི་སྒོག་བཙོང་དང༌། །

ཆང་དག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང༌། ། ཀེའུ་དང་སྒོག་སྐྱ་དེ་བཞིན་དུ། །

རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་རྟག་ཏུ་སྤང་། །

Meat, garlic, and onions—[271]
as well as various alcoholic drinks,[p.415]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025.
mountain garlic, and white garlic—
should always be avoided by those who practice yoga.823Śāntideva, Anthology of Training, 75b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 128.

ཞེས་སོགས་ཤའི་ཉེས་དམིགས་མང་དུ་གསུངས་ཤིང་། མཇུག་ཏུ།

It says there are many problems with meat. In the end, it says:

འདུལ་བ་ལས་དེ་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཟོས་ན་བར་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གང་གནང་བ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་སྤངས་[p.288]Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang
Mi nyag kun bzang bsod nams (མི་ཉག་ཀུན་བཟང་བསོད་ནམས་). byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang [བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་རྒྱལ་སྲས་རྒྱ་མཚོའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མི་ཟད་འཇོ་བའི་བུམ་བཟང།]. [Excellent Vase That Spills Forth an Ocean of the Inexhaustible and Precious Qualities of the Victor's Heirs: An Explanation of the "Way of the Bodhisattva."]. པས་དག་པར་ལྟ་བ་རྣམས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་བསལ་བ་དང༌། སྐལ་བ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་ཆགས་པས་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་མི་ནུས་པ་སྤང་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ནས།

It says in the Vinaya that “there is no impediment to eating meat with the threefold purity.” Yet this permission is for the purpose of dispelling the pride of those with a view of purity. Also, it is spoken to include those who otherwise would not enter the teachings, those who are worthy but are attached to meat.824Śāntideva, Anthology of Training, 76b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 131.

ལང་གཤེགས་དྲང་སྟེ་བསྟན་ལ་འདིར་ནི་རང་ཤི་བའི་ཤ་ཡང་བཀག་པ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །

It cites the Descent to Laṅkā saying here that even the meat of an animal that has died naturally is prohibited.825Śāntideva, Anthology of Training, 76b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 131.

དེ་དག་ནི་རྟག་ཏུ་བའི་སྨན་ལ་སྤྱོད་ཚུལ་ཡིན་ལ། ན་བའི་གསོས་སྨན་ནི་ནད་ཚབས་ཆེ་ཞིང་སྲོག་དང་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་ན་དོན་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་སྨན་གྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟེན་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པར་མ་ཟད་ཅི་ནས་བསྟེན་དགོས་པ་དང་རབ་བྱུང་གིས་ཕྱི་དྲོ་སོགས་སུའང་བསྟེན་རུང་བར་གསུངས་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས།

That was how to partake of daily medicine; now for medicine to cure a sickness: If a severe illness threatens your life and your pure conduct, rely on it with the attitude that it is medicine in order to achieve a great purpose. In doing so there is not only no wrongdoing, but you should in fact rely on it as much as you can, and it is said to be fine for monastics to partake even in the afternoons. The Anthology of Training says:

ན་བའི་གསོས་སྨན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །བདག་གི་དོན་དང་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འདུལ་བ་ལས་ཀྱང་། ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་ཀྱང་བཙོང་ལ་ལུས་བསྲུང་བར་གསུངས་ན་སྐྱེ་བོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལུས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་དལ་བའི་དགའ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་རྙེད་པར་དཀའོ། །དེ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དང་དེར་བདག་ཉིད་སྨན་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་བསྟན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་གྱི་མདོ་ལས་ཀྱང་། དེ་ནམ་ཚོད་བཟུང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཉི་ཚོད་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །

Medicine to cure illnesses will now be discussed. If it is for the purpose of oneself in order to remain with pure conduct, then since even the śrāvakas’ Vinaya says that the begging bowl and dharma robes are to be sold to protect the body, it is needless to mention about protecting the body of a bodhisattva who is the cause for protecting countless beings. This kind of perfect joy of freedom is extremely difficult to find. In order to show this, the Blessed One then demonstrated how it is taken as medicine himself. The Cloud of Jewels Sūtra says: “When stricken at night, it is fine [to eat] if it is the daytime or not.”826Śāntideva, Anthology of Training, 76b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 131.

ཟས་ལ་ཆགས་སེམས་སོགས་ཀྱིས་སྤྱོད་ཅིང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་ན་དད་པས་བྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དུག་ཏུ་འགྱུར་བས་མ་ཆགས་པར་སྤྱོད་ཅིང་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་དགོས་ཏེ། ཏིང་རྒྱལ་ལས།

If you partake of food with an attached mind and do not strive in the direction of virtue, then that which is given in faith becomes poison. So you should partake without attachment and strive in contemplative practice (yoga). The King of Meditative Stabilizations Sūtra says:

བྱིས་པ་དག་ནི་ཟས་ལ་ཆགས་གྱུར་ནས། །

ཟས་ལ་ཚོད་རིག་པར་ནི་མི་བྱེད་དེ། ། སངས་རྒྱས་བསོད་ནམས་ཀྱིས་ནི་ཟས་རྙེད་ཀྱང༌། །

དེ་ལ་བྱིས་པ་བྱས་པ་གཟོ་མི་འགྱུར། །

Immature beings are attached to food;[p.416]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025.
they do not partake of the right amount.
While they find food through the merit of the Buddha,
immature beings lack gratitude in their deeds.

དེ་དག་ཁ་ཟས་རོ་ཞིམ་བསོད་པ་དག །

རྙེད་ནས་རྣལ་འབྱོར་མི་བརྩོན་ཟ་ཞིང་འཐུང་། ། དེ་དག་ལ་ནི་ཟས་དེ་གདུག་པར་འགྱུར། །

བ་གླང་ཕྲུ་གུས་པད་རྩ་མ་བཀྲུས་བཞིན། །

They acquire delicious, fine food and
eat and drink without striving in yoga.
Their food becomes terrible,
like an unwashed lotus root for an ox calf.

མཁས་ཤིང་རྟོག་པ་བློ་གྲོས་ལྡན་པ་ནི། །

ཁ་ཟས་བཟང་པོ་གཙང་མ་ཟ་མོད་ཀྱི། ། དེ་དག་ལ་ནི་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །

མ་ཆགས་བཞིན་དུ་ཟ་ཞིང་རྣལ་འབྱོར་བརྩོན། །

Those who are learned and intelligent
eat good and clean food
but do so without attachment to it;
without attachment, they strive in contemplative practice.827King of Meditative Stabilizations Sūtra, 46a; part of this passage is cited in Śāntideva, Anthology of Training, 77b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 133.

ཞེས་དང༌། རིན་པོ་ཆེའི་ཕུང་པོའི་མདོ་ལས།

The Cluster of Jewels Sūtra says:

སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མདོ་ལས།

The Buddha Basket Sūtra also says:[p.417]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025.

ཤཱ་རིའི་བུ་བཀྲེས་པས་རང་གི་བརླའི་ཤའམ་དཔུང་བའི་ཤ་ཟོས་པ་ནི་བླའི་ཉེས་དམིགས་སུ་མི་ལྟ་བ་དང་འབྱུང་བར་མི་ཤེས་པས་དད་པས་བྱིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཤཱ་རིའི་བུ་ངས་ལྡན་པ་རྣམས་དང་གྲོལ་བ་རྣམས་ལ་དད་པས་བྱིན་པ་གནང་སྟེ་དེ་དག་ལས་གཞན་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ཇི་ཙམ་ཞིག་གིས་ལྡན་པ་ཡིན། ཇི་ཙམ་ཞིག་གིས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་མཐོང་བའི་ཆོས་འདི་ཉིད་ལ་ལེན་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱའོ་སྙམ་ན་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤང་བའི་ཕྱིར་དང་དགེ་བའི་ཆོས་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་སྤྱིར་སྤོང་བ་དང་འཕགས་པའི་ལམ་གོམས་པར་བྱ་བ་ལ་མགོའམ་གོས་ལ་མེ་འབར་བ་ལྟ་བུར་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ནི་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ངན་སོང་གསུམ་ལས་གྲོལ་བ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དང་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་དང་ཕྱིར་མི་འོང་བ་དང་དགྲ་བཅོམ་པ་བྱ་བ་བྱས་པ་དག་ནི་གྲོལ་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་གང་དག་ཡང་བསླབ་པ་གསུམ་པོ་དག་ལས་བསླབ་པ་དེ་དག་ནི་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེ་དག་ཀྱང་དད་པས་བྱིན་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་དག་ཙམ་གྱིས་ལྡན་པ་ཡིན་ཞིང་འདི་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ལྡན་པ་དང་དེ་ལྟ་བུའི་གྲོལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ངས་དད་པས་བྱིན་པ་རྗེས་སུ་གནང་ངོ༌། །

Śāriputra, it would be fine to eat the flesh of your own thigh or shoulder out of hunger, but this is not the case for partaking of what was given in faith without seeing the problems or acknowledging where this comes from. Why is this? Śāriputra, I permit what is given in faith for those who are endowed and for those who are liberated, but not for others. Śāriputra, you might wonder, “What are the criteria for endowment and what are the criteria for liberation?” It is an endowment such that anything that is seen is not taken but is met with the thought of attaining nirvāṇa. It is an endowment such that, in order to avoid what is vicious and actualize what is virtuous, it is in general to renounce and to habituate to the noble path like your head or clothes are on fire. Liberation refers to stream-enterers who are free from the three lower realms, once-returners, nonreturners, and those who have become arhats. Śāriputra, those who train in the three trainings are liberated; they obtain what is given in faith. Śāriputra, just these are the criteria for endowment and liberation. For those who are endowed and liberated, I give permission to partake of what is offered in faith; they should do so well and fully.829Buddha Basket (Buddhapiṭaka, H. 221), 119a–120a.

དེ་དག་གིས་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ནི་གོས་དང་གནས་མལ་སོགས་ཀྱི་དད་པས་བྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱོད་པ་ལའང་འདྲའོ། །

This also applies similarly to all that is given in faith, like clothes and beds and so on.

གོས་སྦྱིན་པ་དང་མི་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་ནི། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་འགའ་ཞིག་གིས་གོས་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་སློང་བ་ན་རང་ཉིད་ཀྱིས་བགོ་བར་བྱ་བའི་ཆོས་གོས་[p.290]Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang
Mi nyag kun bzang bsod nams (མི་ཉག་ཀུན་བཟང་བསོད་ནམས་). byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang [བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་རྒྱལ་སྲས་རྒྱ་མཚོའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མི་ཟད་འཇོ་བའི་བུམ་བཟང།]. [Excellent Vase That Spills Forth an Ocean of the Inexhaustible and Precious Qualities of the Victor's Heirs: An Explanation of the "Way of the Bodhisattva."]. བླ་གོས་དང་ཆོས་གོས་ཝ་ཕྱིམཐིང་གོས་དང་ཁྱད་པར་དགེ་སློང་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ཆོས་གོས་སྣམ་སྦྱར་ཏེ་ཆོས་གོས་གསུམ་པོ་མ་གཏོགས་པའི་ཡོ་བྱད་གང་ཡོད་པ་རྣམས་སྦྱིན་པར་བྱ་ལ་གོས་ལྷག་པོ་ནི་ཆོས་གོས་གསུམ་སོགས་གང་ཡོད་པ་དག་ཀྱང་སྦྱིན་པར་བྱའི། རང་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་འཆང་བའི་ཆོས་གོས་ངུར་སྨྲིག་གསུམ་པོ་ཚན་གཅིག་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་སློང་ནའང་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཁྱིམ་པ་དང་མུ་སྟེགས་བྱེད་སོགས་ལས་རྟགས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་དང་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་དགེ་སྦྱོང་གི་དྲན་པ་གསོ་བ་དང་ཚ་གྲང་གི་རེག་པ་དང་སྦྲང་བུ་དང་ཤ་སྦྲང་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་སྲུང་བ་དང༌། ཁྱད་པར་སྣམ་སྦྱར་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་ཡང་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པའི་དགེ་ཚུལ་སོགས་ལས་རྟགས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་དང་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་པ་དང་ལྷ་དང་བཅས་པའི་མཆོད་རྟེན་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བ་སོགས་ཀྱི་ཚད་དུ་འབྲལ་མེད་དུ་འཆང་དགོས་པས་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོར་ཐར་པ་ལས།

This is how clothes are given or not: If someone approaches a monastic bodhisattva and asks for materials like clothes, he should give the one who makes the request whatever materials he has except for the three dharma robes—the [273] dharma robes being divided into the upper shawl dharma robe, the blue dharma robe [the lower robe], and the outer dharma robe (if they are fully ordained). If he has extra clothes, then he should give these as well, including the three dharma robes. The ensemble of three saffron dharma robes that he himself wears should not be given even if they are requested. These are a special emblem for householders and for non-Buddhists. They serve as a reminder for training in virtue and pure conduct; they also protect from the harms of the heat and cold, as well as protect from bees and flies and so on. In particular, the outer dharma robe is a special emblem for renunciates like novices who have not taken full ordination. Also, it generates a special attitude of shame and embarrassment, and is also[p.418]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025. an object of worship even for the gods. So it should not be given; it should be held on to and not parted with. The Bodhisattva Pratimokṣa states:

གལ་ཏེ་ལ་ལ་ཞིག་འོངས་ནས་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་སློང་བ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གནང་བའི་ཆོས་གོས་གསུམ་ལས་ལྷག་པ་ཞིག་ཡོད་ན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཏང་ཞིང་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཆོས་གོས་གསུམ་ལས་ཉུང་བར་གྱུར་ན་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་དེ་ནི་བཏང་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་གོས་གསུམ་བཏང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་གོས་གསུམ་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ་སློང་བ་པོ་གཙོ་བོར་བྱེད་པར་གྱུར་ན་དེས་འདོད་པ་ཆུང་བ་བསྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་

If someone comes and asks for your begging bowl and dharma robes, if you have something more than the three dharma robes permitted by the Buddha, then you should give them accordingly. If you were to have less than the three dharma robes, do not give that which supports you to remain with pure conduct. Why not? Because the Buddha said not to give the three dharma robes. Śāriputra, if a bodhisattva gives the three dharma robes and then has to prioritize begging, then he will not be able to practice having few desires.830Cited in Śāntideva, Anthology of Training, 81b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 140.

ཞེས་ཆེས་ཆེར་བཀག་སྟེ། དེ་ནི་སྦྱིན་པ་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་ཆེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་བྱིན་ན་བྱང་སེམས་རབ་བྱུང་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའང་བསྟན་ཏོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས།

Thus it is strictly prohibited for the reason that discipline is more important than generosity. It is also said that to give these becomes a downfall for a monastic bodhisattva. The same text says:

ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་པ་གང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དག་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བཀང་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་དབུལ་བ་ཕུལ་བ་བས། ཤཱ་རིའི་བུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་ཚིག་བཞི་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་བསྟན་ན་འདི་ནི་དེ་བས་ཆེས་བསོད་ནམས་མང་དུ་སྐྱེད་དེ། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་མ་གནང་ངོ་། །

Śāriputra, a householder bodhisattva may give to the perfect buddhas, the tathāgatas, and arhats as many of the seven precious substances as there are that fill as many buddhafields as there are grains of sand in the Ganges River. Yet, Śāriputra, a monastic bodhisattva who teaches a stanza of four lines of text produces much more merit than that householder bodhisattva. Śāriputra, the Tathāgata does not permit monastics to give material things.831Cited in Śāntideva, Anthology of Training, 81a–b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 140.

ཞེས་སྤྱིར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བྱང་སེམས་ཁྱིམ་གནས་ཀྱིས་བྱེད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱང་སེམས་རབ་བྱུང་གིས་བྱ་བར་བསྟན་ལ། རབ་བྱུང་ལ་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་མ་གནང་བར་གསུངས་པའི་དོན་ནི། རབ་བྱུང་གིས་ཟང་ཟིང་ཆེད་དུ་བསྒྲུབས་[p.291]Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang
Mi nyag kun bzang bsod nams (མི་ཉག་ཀུན་བཟང་བསོད་ནམས་). byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang [བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་རྒྱལ་སྲས་རྒྱ་མཚོའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མི་ཟད་འཇོ་བའི་བུམ་བཟང།]. [Excellent Vase That Spills Forth an Ocean of the Inexhaustible and Precious Qualities of the Victor's Heirs: An Explanation of the "Way of the Bodhisattva."]. ནས་སྦྱིན་གཏོང་བྱེད་པ་ཐོས་བསམ་སོགས་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་འོགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་ལྟར་བཀག་པ་ཡིན་གྱི་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུས་ཟང་ཟིང་མང་དུ་རྙེད་ཅིང་རང་གི་དགེ་སྦྱོར་ལ་མི་གནོད་པའི་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་བཀག་པའི་དོན་མིན་པར་བསླབ་བཏུས་ལས་གསུངས་སོ། །ཡང་ཆོས་གོས་གསུམ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡོ་བྱད་ལྷག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་རྣམས་ལ་སེར་སྣའི་བསམ་པ་མེད་ཅིང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་ན་སློང་བ་ལ་མ་བྱིན་ཡང་ཉེས་པ་མེད་པར་བྱང་སའི་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་གསུངས་པར་བཤད་དོ། །

In general, it is said that material generosity is what householder bodhisattvas do, while the generosity of giving the Dharma is what monastic bodhisattvas do. The meaning of monastics not being permitted to enact material generosity is this: If monastics were to work to get material things to give them away, then this would be an obstacle to their study and contemplation and so on. It is prohibited in consideration of this. Nevertheless, the Anthology of Training says that this does not mean that it is prohibited to enact material generosity in cases where one has acquired a lot of materials through the power of previous merit and [274] when it would not harm one’s own training in virtue. Alternatively, the Compendium of Discernments in the Bodhisattva Grounds says that there is no misdeed in not giving the[p.419]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025. three dharma robes or any extra items that are permitted by the Buddha when they are requested as long as there is no mindset of stinginess and these things are needed for the sake of virtue.

གོས་ལ་ཇི་ལྟར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ཡང་། འདུལ་བ་ལས་ནི་སྤྱིར་ལུས་ལ་རྨའི་འདུ་ཤེས་དང་གོས་ལ་རྨ་དཀྲིས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཞག་ནས་སྤྱོད་དགོས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་རབ་བྱུང་ལྟ་བུས་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་དགེ་སྦྱོང་གི་དྲན་པ་གསོ་བ་དང་། ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྐྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་ངུར་སྨྲིག་གི་གོས་བགོ་དགོས་པར་གསུངས་པ་དང༌། བསླབ་བཏུས་སུ།

The way to use clothes is this: The Vinaya says that one should wear them in general with the attitude that the body is a wound and that clothes are bandages for the wound. In particular, it says that they are a reminder for virtuous practice for someone who is a monastic, as described above, and that the saffron robes should be worn for the purpose of generating an attitude of shame and embarrassment and so on. The Anthology of Training says:

གོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི། དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་བསྟན་ཏེ།

The practice of wearing clothes is taught in the Inquiry of Ugra:

ངོ་ཚ་ཞིང་འཛེམ་པས་ཁྲེལ་ཡོད་པས་དཀྲི་བ་དང་ཤ་སྦྲང་དང་སྦྲང་བུ་དང་རླུང་དང་ཉི་མ་དང་སྡིག་སྦྲུལ་གྱིས་རེག་པར་འགྱུར་བ་གཡོགས་པ་དང་དགེ་སྦྱོང་གི་རྟགས་བརྟན་པ་དང་ངུར་སྨིག་དེ་དག་ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཆོད་རྟེན་ནོ་སྙམ་ནས་མཆོད་རྟེན་གྱི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་དང་

Clothes should be held as a support for offering with the thought that they are worn with shame, caution, and embarrassment; to provide cover from flies, bees, wind, sun, and venomous snakes; to serve as a steady emblem of virtuous practice; and that the saffron robes are an object of worship for gods and humans in the world.832Śāntideva, Anthology of Training, 77a; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 131.

ཞེས་སོགས་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་གིས་ནི་ཇི་ལྟར་འོས་པའི་གོས་ཐུན་མོང་བ་དང་ཁྱད་པར་རབ་བྱུང་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་དགེ་སྦྱོང་གི་རྟགས་མི་ཉམས་ཤིང་བརྟན་པར་བྱ་བ་སོགས་ཀྱི་བསམ་པས་ངུར་སྨྲིག་གི་གོས་གུས་པ་དང་བཅས་པས་བགོ་དགོས་པར་བསྟན་ལ། གུས་པ་དང་བཅས་ཏེ་ཆོས་གོས་ལེགས་པར་མ་བགོས་པའི་ཉེས་དམིགས་སོགས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ནི་ཇི་སྐད་དུ། སྨན་དང་གོས་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ལུས་ཡོངས་སུ་བསྐྱང་བར་བྱ་སྟེ་གཞན་གྱི་དོན་ལ་མཁོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །

These lines show how clothes are appropriate in general, and for a monastic in particular, how the saffron robes should be worn with respect as an emblem of virtuous practice, with the thought that they keep it steady and prevent its decline. It also describes the problems of not wearing the dharma robes well and respectfully; these problems should be known from that text. As it is said: “The body should be sustained with medicine and clothes because it is needed to benefit others.”833Prajñākaramati, Commentary on the Way of the Bodhisattva, 101b.

སྤྱིར་ཟས་གོས་གནས་མལ་སོགས་གང་ལ་སྤྱོད་ཀྱང་གཞན་དོན་དུ་བཏང་ཟིན་པའི་ལོངས་སྤྱོད་འདི་ལ་སྤྱད་ནས་གཞན་དོན་བྱའོ་སྙམ་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱད་དགོས་ཀྱི། དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་བརྗེད་ནས་རང་དོན་དུ་སྲེད་པས་སྤྱོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏེ། བསླབ་བཏུས་སུ།

In general, whatever is used—food, clothes, a bed—should be used with the thought that these things, which have already been given for the benefit of others, are being used in order to enact the benefit of others. When you forget this attitude and use them craving your own welfare, then it becomes an afflictive downfall. The Anthology of Training says:

བདག་ལ་སྲེད་པས་ལོངས་སྤྱད་ན། ། ཉོན་མོངས་བཅས་པའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་། །

When used out of craving for yourself,
then it becomes an afflictive downfall.834Śāntideva, Anthology of Training Verses, v. 13cd, 2a–b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, lxxiv.

ཞེས་གསུངས་ལ། སྲེད་པ་མེད་ལ་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པའི་འདུ་ཤེས་བརྗེད་པའམ་སེམས་ཅན་གཞན་ཞིག་གི་ཕྱིར་ཆགས་ན་ཡང་[p.292]Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang
Mi nyag kun bzang bsod nams (མི་ཉག་ཀུན་བཟང་བསོད་ནམས་). byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa'i 'grel bshad rgyal sras rgya mtsho'i yon tan rin po che mi zad 'jo ba'i bum bzang [བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་རྒྱལ་སྲས་རྒྱ་མཚོའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མི་ཟད་འཇོ་བའི་བུམ་བཟང།]. [Excellent Vase That Spills Forth an Ocean of the Inexhaustible and Precious Qualities of the Victor's Heirs: An Explanation of the "Way of the Bodhisattva."]. ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ལ་བསྔོས་ཟིན་པའི་ཟས་གོས་སོགས་ལ་གཞན་གྱི་རྫས་སུ་འདུ་ཤེས་ནས་རང་དོན་དུ་སྤྱོད་ན་མ་བྱིན་ལེན་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། རིན་ཐང་ཚད་ན་སོ་ཐར་གྱི་ཕམ་པར་ཡང་འགྱུར་བར་བསླབ་བཏུས་སུ་གསུངས་ལ། དེར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། མིའི་འགྲོ་བ་པ་ལ་ཞེ་ཐག་པ་ནས་བསྔོས་ཤིང་མི་དེས་ཀྱང་རང་ལ་བསྔོས་པར་ཤེས་ནས་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་ཡོད་པའི་དུས་སུ་དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྫས་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་ནས་རང་དོན་དུ་བླངས་པ་རིན་ཐང་ཚང་ན་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་ཕམ་པ་འབྱུང་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །

If the attitude that observes the benefit of others is forgotten while there is no craving, or when it is done with attachment on account of another[p.420]The Great Hum
Duckworth, Douglas, trans. The Great Hūṃ: A Commentary on Śāntideva's Way of the Bodhisattva. By Minyak Kunzang Sönam. New York, NY: Wisdom Publications, 2025. sentient being, then it is a nonafflictive downfall. If you take the attitude that the food and clothes and so on dedicated to others are others’ things and then use them for your own benefit, then this is to take what is not given. It also becomes a defeat of the pratimokṣa vow when the value is enough. This is stated in the Anthology of Training.835See Śāntideva, Anthology of Training, 80b; English trans. in Goodman, The Training Anthology of Śāntideva, 138. How this happens is like this: When something has been wholeheartedly dedicated to another person and that person acknowledges that the thing has been dedicated to them, they take it as their own. Then, if you take [275] the attitude that it is someone else’s possession while partaking of it for your own benefit, and the value is enough, then it becomes the defeat of taking what is not given. This is said to be the intent here.

ཡང་སེམས་ཅན་ཁོ་རང་ལ་བསྔོས་ཟིན་པའི་ཟས་གོས་སོགས་ལ་ལོངས་སྤྱད་ནས་སེམས་ཅན་ཁོ་རང་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་ནས་སྤྱད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་གྱི་ལྟུང་བ་གང་དུའང་མི་འགྱུར་བར་ཉེས་མེད་དུ་འགྲོ་བ་དང་། བསམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་ན་སེམས་ཅན་ལ་བསྔོས་ཟིན་པའི་ཡོ་བྱད་པོས་མ་གནང་བར་སྤྱོད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་དང་། དངོས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་མི་སྟེར་ན་བློས་བཏང་བ་དེ་བརྫུན་དུ་སྣང་ངོ་སྙམ་དུ་མ་དད་པར་བྱ་མི་རིགས་པའི་ཚུལ་རྣམས་ཀྱང་བསླབ་བཏུས་ལས་གསུངས་པས་དེ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །

Alternatively, it is not a misdeed to partake of things like food and clothes that have been dedicated to sentient beings and to use them with the thought that you will work for the welfare of these sentient beings. This is neither an afflictive nor a nonafflictive downfall. With this kind of intention, there is no misdeed in partaking of things without permission that were offered to sentient beings. Also, the Anthology of Training states how it is unreasonable for one to lose faith thinking that it is just a façade to mentally give to beings without actually doing so. This should be known from this text.

Kunzang Palden (1862 - 1943)

The Nectar of Manjushri's Speech (citation)Blankleder, Helena, and Wulstan Fletcher (Padmakara Translation Group), trans. The Nectar of Manjushri's Speech: A Detailed Commentary on Shantideva's Way of the Bodhisattva. By Kunzang Pelden. Boston: Shambhala Publications, 2007. Bilingual Edition

source

translation

གཉིས་པ་༼ཟང་ཟིང་དང་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུ་བ་༽ནི།

Drawing Beings to the Dharma by the Gift of Material Things and of the Teachings 3.3.2.

ལོག་པར་ལྟུང་དང་མགོན་མེད་དང་། །

བརྟུལ་ཞུགས་གནས་ལ་བགོ་བྱ་ཞིང་། ། རན་པ་ཙམ་དུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། །

ཆོས་གོས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་སྦྱིན། །

Verse 5.85 · Verse tm

རང་རི་ཁྲོད་ལྟ་བུར་འདུག་ཚེ་བསོད་སྙོམས་ཅི་རྙེད་པ་རྣམས་ལོག་པར་ལྟུང་བ་བྱ་ཁྱི་ལ་སོགས་པ་དུད་འགྲོ་རྣམས་དང་མགོན་མེད་པ་སྤྲང་པོ་རྣམས་དང་ཕྱི་ནང་གི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་པའི་རི་ཁྲོད་པ་རྣམས་ལ་བགོ་བར་བྱ་ཞིང་རང་གི་སྐལ་བ་ལ་ཡང་ཕུད་ཀྱིས་དཀོན་མཆོག་[p.402]Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa rtsa ba dang 'grel pa (1990)
Slob dpon zhi ba lha and Mkhan po kun dpal. Byang chub sems dpa'i spyod pa la 'jug pa rtsa ba dang 'grel pa. Khreng tu'u: Si khron mi rigs dpe skrun khang, 1990.

མཆོད་ཅིང་རང་ཉིད་ཀྱི་ལྟོ་འགྲང་ཙམ་མམ་འགྲང་ལྟོག་རན་པ་ཙམ་དུ་ཆགས་སྡང་མེད་པར་ལུས་གསོ་བའི་ཆེད་དུ་བཟའ་བར་བྱ་ཞིང་ལྷག་མ་འཕྲོག་མ་ལ་བསྔོ་ཞིང་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། བཟའ་མང་ཆེས་ན་ལྕི་ཞིང་རྨུགས་པ་དང་ཉུང་ན་ཉམས་ཆུང་བས་དགེ་བ་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་ཀྱིས་འཆང་བའི་ཆོས་གོས་དང་མཐང་གོས་དང་སྣམ་སྦྱར་ཏེ། ཆོས་གོས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་རང་ལ་ཅི་ཡོད་སློང་མོ་བ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཆོས་གོས་གསུམ་ནི་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། བྱང་སེམས་སོ་ཐར་ལས། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཆོས་གོས་གསུམ་ལས། ཉུང་བར་གྱུར་ན་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པས་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་བཏང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུང་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Eat only what is needful;

Share with those who have embraced the discipline, With those who are defenseless or have fallen into evil states.

Give everything except the three robes of religion.

When one is living in the solitude of the mountains, for instance, whatever alms one has should be shared with three categories of beings: those who have fallen into the lower realms, such as animals like birds and dogs; those who have no protection, like beggars; and those who are engaged in the outer and inner yogic disciplines, namely, solitary meditators. In addition, one should offer the first part of one’s own share to the Three Jewels,[p.190]The Nectar of Manjushri's Speech
Blankleder, Helena, and Wulstan Fletcher (Padmakara Translation Group), trans. The Nectar of Manjushri's Speech: A Detailed Commentary on Shantideva's Way of the Bodhisattva. By Kunzang Pelden. Boston: Shambhala Publications, 2010. and ignoring one’s likes and dislikes, one should take just enough to sustain one’s body, dedicating the leftovers and donating them to the spirits. For if one eats too much, one will be heavy and dull; if one eats too little, one will be weak and unequal to the practice of virtue. Apart from the three Dharma robes that monks must wear (the tunic, the upper robe, and the patched shawl), one should give everything away to beggars. The three Dharma robes, however, should not be given. Indeed, as it is stipulated in the Bodhisattva-pratimoksha: “Do not give away the Dharma robes. For if you have less than the required three, on what basis can you practice pure conduct?”

[edit]